តាំងតែពីបុរាណកាលមក នៅរៀងរាល់ថ្ងៃ ១រោច រហូតដល់ថ្ងៃទី ១៥រោច ខែភទ្របទ ប្រជាជនខ្មែរ អ្នកកាន់ព្រះពុទ្ធសាសនា តែងតែប្រារព្ធធ្វើពិធីបុណ្យមួយដែលមានឈ្មោះថា បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ។ ជាពិសេស ពេលវេលានេះ គឺជាពេលជួបជុំសាច់ញាតិបងប្អូន ដែលប្រជាជនខ្មែរនិយមធ្វើចង្ហាន់ និងនាំយកទេយ្យទានផ្សេងៗ ទៅប្រគេនព្រះសង្ឃមិនងាយខកខានឡើយ។

ពាក្យថា “ភ្ជុំបិណ្ឌ” គឺជាការរូមបញ្ចូលគ្នារវាងពាក្យថា “ភ្ជុំ” ដែលមានន័យថា ធ្វើឱ្យជុំ ឬឱ្យប្រជុំគ្នា និងពាក្យថា “បិណ្ឌ” ដែលមានន័យថា ប្រមូលឱ្យមូល ឬពូនឱ្យជាដុំ ដូចគ្នានឹងពាក្យថា បាយបិណ្ឌ ដែលសំដៅទៅលើបាយ ដែលពូតជាដុំៗដូច្នេះឯង។
យ៉ាងណាមិញ ប្រវត្តិនៃពិធីបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌនេះ មិនមានកាលកំណត់ច្បាស់លាស់ទេ តែកាលពីបុរាណ គេមិននិយមហៅថា “បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ” ទេ ព្រោះវិធីបុណ្យនេះបែងចែកជា ២ថ្នាក់ផ្សេងគ្នា។ ជាក់ស្ដែង ថ្នាក់ដំបូង គឺចាប់ផ្ដើមនៅថ្ងៃ ១រោច រហូតដល់ថ្ងៃទី ១៤ រោច ខែភទ្របទ គឺជា វារកភត្ត (ភត្តធ្វើតាមថ្ងៃ) ដូចជាការដាក់បិណ្ឌ ឬកាន់បិណ្ឌដែលអនុវត្តក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ននេះ។ ចំណែកមួយថ្នាក់ទៀត គេធ្វើនៅថ្ងៃ ១៥រោច ហៅថា បុណ្យភ្ជុំ។ បច្ចុប្បន្ននេះ ប្រជាជនខ្មែរយើងបាន បូកបញ្ចូលបុណ្យទាំងពីរថ្នាក់នេះចូលគ្នា រួចហៅកាត់ថា “ពិធីបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ”។ ដោយឡែក ខ្មែរនៅខេត្តសុរិន្ទ និងនៅកម្ពុជាក្រោម គេហៅបុណ្យនេះថា “បុណ្យដូនតា”។
គោលបំណងធំនៃបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ គឺការបញ្ជូនកុសលទៅដល់ព្រលឹងប្រត ដើម្បីអាចបានទៅចាប់ជាតិថ្មី មិនកំណត់ថាសម្រាប់តែសាច់ញាតិប៉ុណ្ណោះទេ ពោលគឺជួយដល់ព្រលឹងប្រេតទាំងអស់ ដែលនៅវិលវល់រងទុកវេទនា ពុំអាចនៅសុខស្រួល ឬទៅចាប់ជាតិបាន ព្រោះតែបាបកម្មដែលបានសាងកាលពីជាតិមុន។ ក្នុងនោះក៏មានទំនៀមទម្លាប់បោះបាយបិណ្ឌ ដែលជាបាយដំណើបពូតជាដុំតូចៗ ដាក់តម្រៀបនៅលើចាន ឬថាស ជាមួយនឹងការលម្អផ្សេងៗ ព្រោះប្រជាជនខ្មែរមានជំនឿថា ប្រេតដែលមានបាបកម្មទាំងនោះមានមាត់តូចៗ។
បន្ថែមពីនេះទៀត ខ្មែរយើង ជាជនជាតិដែលដឹងគុណចំពោះបុគ្គលដែលធ្វើឧបការៈដល់ខ្លួន។ ដូច្នេះ គោលបំណងមួយទៀត នៃបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌនេះ គឺជាការបង្រៀនដល់កូនចៅឱ្យដឹងអំពីកំណើត ចេះគោរព ដឹងគុណ និងមានកតញ្ញូធម៌។
ទំនាក់ទំនងបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ និងបុណ្យចូលវស្សា

បើតាមសង្ឃដីការបស់ សមេ្តចព្រះមង្គលទេពាចារ្យ អ៊ុម ស៊ុម បានឲ្យដឹងថា ក្នុងសម័យបុរាណ នៅពេលដែលព្រះពុទ្ធសាសនាបានចូលមកផ្សព្វផ្សាយក្នុងប្រទេសខ្មែរ ភិក្ខុសង្ឃបាននិមន្តបិណ្ឌបាត្រគ្រប់វដូវកាល មិនថា រដូវប្រាំង រដូវវស្សា ឬរដូវរងានោះទេ។
ចូលដល់សម័យស្ដេចសោយរាជ្យ គឺវង្ស “ជ័យវរ្ម័ន” ព្រះអង្គមានព្រះទ័យជ្រះថ្លា និងឈេ្វងយល់ថា ការនិមន្តបិណ្ឌបាត្រក្នុងរដូវវស្សា ព្រះសង្ឈបានជួបនូវការលំបាក ត្រូវជួបភ្លៀង ផ្គរ រន្ទះ ខ្យល់ និងមានអង្គខ្លះត្រូវដួលលើភក់ជ្រាំផង ទើបព្រះរាជាបានឱ្យលោកសង្ឃគង់នៅវត្ត កុំនិមន្តបិណ្ឌបាត្ររយៈពេល ៣ខែ និងធ្វើព្រះរាជប្រកាស ឱ្យប្រជាជន និងព្រះអង្គឯងឧបត្ថម្ភបច្ច័យបួន មានចង្ហាន់បិណ្ឌបាត្រ សេនាសណៈ ភេសជ្ជៈ និងចីវរដល់ព្រះសង្ឃក្នុងរយៈពេលនៃរដូវវស្សា ពោលគឺចាប់ពីថ្ងៃ ១រោច ខែអាសាឍ ដល់ថៃ្ងពេញបូរមីខែអស្សុជ។
នៅសម័យនោះ គេដាក់បិណ្ឌក្នុងរយៈពេល ៣ខែ លុះចំណេរក្រោយមក ការអនុវត្តនេះក៏មានការប្រែប្រួលទៅតាមសម័យកាល និងជីវភាពរស់នៅក្នុងសង្គម រហូតនៅសល់រយៈពេលខ្លីដូចសព្វថ្ងៃនេះ៕



























Account
Security
Favourite Content