កម្ពុជា ជាប្រទេសដែលមានវប្បធម៌វ័យចំណាស់មួយនៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍ ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ក៏ខ្មែរ មានភាពច្នៃប្រតិដ្ឋខ្ពស់ ហើយបន្សល់ទុកដល់កូនចៅជំនាន់ក្រោយ។ បើនិយាយពីសម្លៀកបំពាក់ខ្មែរវិញ ការស្លៀកពាក់គឺមានបែបផែនត្រឹមត្រូវ ហើយសម្រាប់នារីរបាំវិញ ការស្លៀកពាក់មានក្រឹត្យក្រមច្បាស់លាស់។

ឯកសណ្ឋានហាត់សមរបស់នាដការបាំព្រះរាជទ្រព្យខ្មែរ ដែលជាឯកលក្ខណៈមិនច្រឡំគេ មានតាំងពីរាជ្យព្រះករុណា នរោត្តម (ព្រះសុវណ្ណកោដ្ឋ) ដល់បច្ចុប្បន្ន។ ប្រភេទអាវរឹបរាងមួយប្រភេទនេះ ព្រមទាំងសំពត់ចងក្បិន ប្រដាប់ខ្សែក្រវាត់ខឹមខាត់ផង នៅលើខ្លួននាដកា ។
នាដកាកំពុងហាត់សមល្ខោន ឬរបាំផ្សេងៗ ត្រូវតម្រូវឲ្យស្លៀកពាក់ អាវល្ខោនចងក្បិន ដែលជាឯកសណ្ឋានដ៏សំខាន់ និងមានសោភ័ណ ហើយមានតែកម្ពុជាប៉ុណ្ណោះ ប្រើប្រាស់អាវល្ខោននេះតាំងពីសម័យបុរាណមក។

អាវណយ ព្រមជាមួយសំពត់ក្បិន អ្នករបាំប្រើនៅពេលហាត់សម។ នារីរបាំត្រូវពាក់អាវណយ ដ៏រឹបរាង ដើម្បីឲ្យដងខ្លួនត្រង់ មានទម្រង់ មានលំនឹង ព្រមទាំងអាចរក្សាខ្យល់នៅក្នុងពោះ ធ្វើឲ្យមូលនៅក្នុងខ្លួន មិនងាយឆាប់ហត់ ឆាប់ទន់ព្រមទាំងឲ្យស៊ាំទៅនឹងការរៀបរៀង មុនតែងគ្រឿងល្ខោន។
ដ្បិតថាអាវណយសម្រាប់ហាត់រាំរបាំក៏ពិតមែនតែក៏ត្រូវបានច្នៃយ៉ាងស្អាត ដោយមានឌិនអង្កាំជាក្បាច់ខ្មែរយ៉ាងស្រស់ស្អាត ហើយក៏មានពណ៌ចម្រុះផងដែរ។ អាវល្ខោន ឬអាវណយ ទោះជារឹបរាង តែនៅត្រង់ចំណុចក្លៀកមានភាពធូររលុង ងាយស្រួលឲ្យអ្នករាំអាចធ្វើចលនាបាន។

នៅពេលដែលនាដកាតម្រូវស្លៀកពាក់អាវណយ ក្បិន ព្រោះជាទូទៅមិនស្មុគស្មាញច្រើន សាមញ្ញងាយស្រួលក្នុងការធ្វើកាយវិការ និងពត់ពេន ឱន និងក្រោកចុះឡើងតាមក្បួនខ្នាតរបាំនីមួយៗ។
គួរបញ្ជាក់ថា ការហាត់រាំរបាំបុរាណខ្មែរ (របាំព្រះរាជទ្រព្យ) ជាទូទៅមិនទាន់តម្រូវឲ្យស្លៀកឈុតពេញលេញដូចពេលឡើងឆាកសម្ដែងនោះទេ។ ប៉ុន្តែគេប្រើប្រាស់សម្ភារៈ និងសំលៀកបំពាក់សម្រាប់ហាត់ងាយស្រួលក្នុងការពត់ដៃ ពត់ជើង និងបញ្ចេញកាយវិការ។ ចំណែកគ្រឿងអលង្ការវិញ ពេលខ្លះមានត្រឹមខ្សែក្រវាត់៕
រូបភាព៖ នាដក ហង់ ភូមិរ៉ា




















































Account
Security
Favourite Content