នៅក្នុងសោកនាដកម្មធ្លាក់យន្តហៅរបស់ Air India កាលពីថ្ងៃទី១២ ខែមិថុនានេះ មានត្រឹមតែអ្នកដំណើរតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះនៅមានជីវិតរស់ ស្របពេលដែលមានការវែកញែកថា សំណាងនេះអាចទាក់ទងនឹងទីតាំងកៅអីនៅលើយន្តហោះឬក៏យ៉ាងណា។

បុរសជនជាតិឥណ្ឌាម្នាក់ ឈ្មោះ Ramesh គឺជាបុគ្គលតែម្នាក់គត់ ដែលអាចយកខ្លួនរស់នៅក្នុងហេតុការណ៍ធ្លាក់យន្តហោះ Boeing 787-8 Dreamliner ចូលក្នុងអន្តេវាសិកដ្ឋានរបស់សាលាពេទ្យមួយនៅឯជាយក្រុង Ahmedabad ស្របពេលដែលមនុស្សយ៉ាងហោចណាស់ ២៩០នាក់ រួមទាំងប្រជាជនដែលមិនមែនអ្នកដំណើរបានបាត់បង់ជីវិត។
យោងតាមសារព័ត៌មាន India TV News នៅពេលដែល Ramesh និងបងប្រុសធ្វើដំណើរត្រឡប់ទៅទីក្រុងឡុងដ៍វិញ បន្ទាប់ពីបានមកលេងគ្រួសារនៅឯស្រុកកំណើត តាមរយៈជើងហោះហើរលេខ AI171 មានគោលដៅពីព្រលានយន្តហោះ Ahmedabad ប្រទេសឥណ្ឌា ទៅកាន់ព្រលានយន្តហោះ Gatwick ចក្រភពអង់គ្លេស លោកបានអង្គុយនៅកៅអីលេខ ១១ A ស្ថិតនៅផ្នែកខាងមុខ ជាប់នឹងច្រកចេញចូលខាងឆ្វេង ស្របពេលដែលបងប្រុសអង្គុយនៅផ្នែកដាច់ដោយឡែកពីលោក។

បន្ទាប់ពីបានបញ្ជូនទៅកាន់មន្ទីរពេទ្យជិតកន្លែងកើតហេតុ លោក Ramesh ដែលសម្រាកនៅលើគ្រែពេទ្យនៅឡើយ បានរៀបរាប់ពីហេតុការណ៍នេះថា៖ “សាមសិបវិនាទីបន្ទាប់ពីការហោះឡើង មានសំលេងខ្លាំង ហើយបន្ទាប់មកយន្តហោះបានធ្លាក់ចុះ។ វាបានកើតឡើងលឿនណាស់”។
“ពេលខ្ញុំក្រោកឈរ ខ្ញូំឃើញមានសាកសពនៅគ្រប់ទីកន្លែង។ ខ្ញុំរន្ធត់ណាស់ ខ្ញុំក្រោកឡើងរត់ ហើយមាននរណាម្នាក់ចាប់ខ្ញុំ ចូលទៅក្នុងរថយន្តសង្គ្រោះបន្ទាន់” លោកបានរៀបរាប់បន្ថែមបែបនេះ ខណៈលោកបានឱ្យដឹងថា លោកនៅមិនទាន់ទទួលដំណឹងអំពីបងប្រុសនោះទេ។
តើទីតាំងនៅលើយន្តហោះពិតជារួមចំណែកដល់សុវត្ថិភាពនៅពេលធ្វើដំណើរមែនឬក៏យ៉ាងណា?

ការសិក្សាពីសាកលវិទ្យាល័យ Greenwich កាលពីឆ្នាំ ២០០៨ បានគូសបញ្ជាក់ថា កៅអីដែលនៅជិតច្រកចេញចូលពេលមានអាសន្ន គឺជាផ្នែកមួយរួមចំណែកឱ្យអ្នកដំណើរអាចមានជីវិតខ្ពស់ ព្រោះអ្នកដែលអង្គុយនៅទីតាំងនេះ អាចរត់ចេញពីតួយន្តហោះបានលឿននៅពេលដែលមានបញ្ហាណាមួយកើតឡើង។
ដោយឡែក ករណីរបស់ Ramesh គឺផ្ទុយស្រឡះពីហេតុការណ៍ធ្លាក់យន្តហោះក្នុងប្រទេសកាហ្សាក់ស្ថានកាលពីខែធ្នូ ឆ្នាំ ២០២៤ ដែលអ្នករស់រានមានជីវិតភាគច្រើនអង្គុយនៅផ្នែកខាងក្រោយនៃយន្តហោះ ដោយហេតុការណ៍កាលពីឆ្នាំមុននេះ គឺសមស្របទៅនឹងការរកឃើញរបស់ក្រុមប្រឹក្សាសុវត្ថិភាពដឹកជញ្ជូនជាតិសហរដ្ឋអាមេរិក (NTSB) ដែលលើកឡើងថា អ្នកដែលអង្គុយនៅជិតកន្ទុយយន្តហោះ គឺមានឱកាសអាចយករួចខ្លួនបានជាងកន្លែងផ្សេងទៀត ដល់ទៅ ៤០ភាគរយ។
ការសិក្សាបន្ថែមដោយ Popular Mechanics និងទស្សនាវដ្តី Time ក៏បានគាំទ្រនូវការលើកឡើងនេះដែរ ដោយមានស្ថិតិថា អ្នកដំណើរនៅខាងក្រោយយន្តហោះមានលទ្ធផលរស់រានមានជីវិតប្រសើរជាង ខណៈកៅអីតាមច្រកក្បែរស្លាបទំនងជាមានអត្រាស្លាប់ខ្ពស់បំផុត។

យ៉ាងណាមិញ ក្នុងហេតុការណ៍ពិត មិនមែនសុទ្ធតែដូចការសិក្សាទាំងអស់នោះទេ។ តួយ៉ាង ការធ្លាក់យន្តហោះ United Airlines Flight 232 ឆ្នាំ ១៩៨៩ នៅរដ្ឋ Iowa ភាគច្រើននៃអ្នកនៅរស់រានមានជីវិតចំនួន ១៨៤ នាក់បានអង្គុយនៅផ្នែកកណ្តាល។ ស្របពេលដែលហេតុការណ៍យន្តហោះ ២គ្រឿងបុកគ្នានៅក្នុងព្រលានយន្តហោះ Tenerife ឆ្នាំ ១៩៧៧ អ្នករួចផុតពីហេតុការណ៍នេះចំនួន ៦១នាក់ គឺអង្គុយនៅផ្នែកខាងមុខ។
ជារួម មិនមានកៅអីផ្នែកណាមួយនៃយន្តហោះ មានសុវត្ថិភាព ១០០ភាគរយនោះទេ ទោះការសិក្សាបានស្វែងរកឃើញលទ្ធផលដូចខាងលើក្ដី អត្រានៃការមានជីវិតរស់នៅក្នុងគ្រោះថ្នាក់ប្រភេទនេះ គឺអាស្រ័យទៅលើភាពជាក់ស្ដែងនៃហេតុការណ៍ និងសូម្បីតែសំណាងផងដែរ៕


























Account
Security
Favourite Content