ក្បិន ត្រូវបានជនជាតិខ្មែរប្រើតាំងពីលទ្ធិព្រហ្មញ្ញសាសនា ឬហិណ្ឌូចូលក្នុងស្រុកនៅសតវត្សរ៍ទី១។ ការប្រើប្រាស់ ក្បិនមានភាពពេញនិយមខ្លាំងណាស់ ក្នុងជីវភាពប្រចាំថ្ងៃរបស់ខ្មែរ តាំងពីព្រះរាជា រហូតដល់រាស្ត្រសាមញ្ញ។

ក្បិនកាលពីជំនាន់មុនដែលមានការតុបតែងលើគោមផ្កា, សាច់កំណាត់ អាស្រ័យលើធនធាន និងវណ្ណៈក្នុងសង្គម។ ក្បិន មិនត្រឹមតែអាចស្លៀកបានជាមួយនឹងអាវប៉ាក់តែមួយនោះទេ ប៉ុន្តែប្រជាជនខ្មែរក៏អាចស្លៀកជាមួយអាវធម្មតាៗបានផងដែរ (ជាក់ស្ដែង ចាស់ៗខ្មែរនៅតាមជនបទ ក៏ស្លៀកក្បិនជាមួយអាវនៅផ្ទះធម្មតាៗ។
រហូតមកទល់សព្វថ្ងៃ ក្បិនភាគច្រើនខ្មែរប្រើប្រាស់ក្នុងកម្មវិធីធំៗផ្សេងៗគ្នាដូចជា មង្គលការ,កម្មវិធីសាសនា និងអ្នករបាំស្លៀកពាក់ក្នុងការហាត់រៀន និងរាំផ្លូវការ តាមតួអង្គនីមួយៗ។ សម្រាប់សិស្សប្រុសស្រី ពេលហាត់របាំ ខ្មែរយើងតែងប្រកាន់ខ្ជាប់នូវឯកសណ្ឋាន ដែលតម្រូវឲ្យសិស្សស្លៀកក្បិន។
តួនាទីពណ៌ក្បិនរបស់សមាជិក៖
១. ក្បិនពណ៌ខៀវ ជាសិស្សហាត់រៀនដំបូង
២. ក្បិនពណ៌បៃតងជាសិស្សហាត់បញ្ចប់ក្បាច់បាត
៣. ក្បិនពណ៌ស្វាយជាសិស្សហាត់រៀនចប់បច្ចេកទេសយក្ស និងស្វា
៤. ក្បិនពណ៌ស៊ីលាភ ជាសិស្សអាចសម្ដែងបាន
៥. ក្បិនពណ៌ប្រាក់ ជាសិស្សដែលអាចបង្ហាត់បង្រៀន និងបន្តបាន
៦. ក្បិនពណ៌មាស ជាសិស្សដែលជាន់ខ្ពស់ ឋានៈធំជាងគេនៅក្រុម៕




















































Account
Security
Favourite Content