ល្បែងចោះប្រមាត់ ជាប្រភេទល្បែងកម្សាន្តមួយរបស់ខ្មែរ ដែលល្បែងមួយនេះមានតែនៅភូមិកំពង់ភ្លុក , ភូមិកំពង់ឃ្លាំង ស្រុកសូត្រនិគម និងស្រុកជីក្រែង ខេត្តសៀមរាប។

ល្បែងនេះគេលេងក្នុងរដូវវស្សា តាំងពីពេលដាក់បិណ្ឌដល់ថ្ងៃចេញវស្សា ចាប់ពីថ្ងៃ ១ រោច ខែ ភទ្របទ ដល់ថ្ងៃ ១៥ កើត ខែ កត្តិក រៀងរាល់ឆ្នាំ។ អ្នកស្រុកទាំងនេះគេតែងលេងល្បែងនេះប្លែកពីស្រុកឯទៀត។
សម្រាប់ការលេងល្បែងមួយប្រភេទនេះតម្រូវមានទូកពីរ , ទូក ១ សម្រាប់ដេញ (មានបុរសសុទ្ធ) ហើយទូក ១ ទៀត សម្រាប់រត់សុទ្ធតែស្រី ទំហំនិងចំណុះទូកស្មើគ្នា ហើយចំណុះមានពី ៤ ទៅ ១០ នាក់យ៉ាងច្រើន។ បើមានអ្នកលេងច្រើន គេផ្គូទូកជាគូរៗ ទូកប្រុស ១ ទូកស្រី ១។
គេលេងល្បែងមួយនេះ ក្នុងទីដែលមានទឹករាក់ៗ ជម្រៅត្រឹមក ឬលិចក្បាល។ ពេលផ្ដើមលេង អ្នកលេងទាំងពីរពួក គេចុះទូកពេញៗ ទៅតាមចំណុះរៀងខ្លួន ហើយទូកខាងប្រុសធ្វើជាអុំលេងៗ ទៅជិតទូកខាងស្រីដែលជាគូនឹងទូករបស់ខ្លួន។ នៅពេលខាងប្រុសអុំលេងៗទៅជិតទូកខាងស្រី រួចនាំគ្នាស្រែកសួរថា «ចោះប្រមាត់?» ស្រីៗជួនកាលឆ្លើយថា «ចោះក៏ចោះ» ជួនកាលឆ្លើយ «ទេ» ជួនកាលឥតឆ្លើយតប។ ឯខាងប្រុសទោះបានឭពាក្យថា ព្រម ឬមិនព្រមក្ដី ឬស្ងៀមក្ដី ត្រូវស្រែកព្រមគ្នាថា «ដេញៗ» ឭតែប៉ុណ្ណេះ ខាងស្រីក៏អុំទូករត់ ខាងប្រុសក៏ប្រឹងអុំតាម។
ការដេញនេះ ជួនកាលទាន់ ជួនកាលអត់ទាន់ស្រេចលើកម្លាំងរៀងខ្លួន បើខាងប្រុសដេញទាន់ ក៏គេលោតទៅតោងទាញទូកខាងស្រីឱ្យលិច ហែលព្រាតព្រោង។ ពេលនោះខាងស្រីៗ ឥតមានប្រកាន់ខ្លួន គេចេះតែប្រឡែងប្រឡូកគ្នាក្នុងទឹក ប្រុសៗដេញញិចស្រីៗ លុះអស់ចិត្តថ្លើម ហត់រៀងខ្លួន ទើបនាំគ្នាស្ដារទូកឡើង ហើយអុំលេងសារជាថ្មី (កាលណាដេញទាន់ពន្លិចបាន គេញៀចគ្នាជាថ្មីទៀត។
បើចាប់ផ្ដើមលេងនៅពេលព្រឹក លុះណាដល់ពេលបាយ បើលេងពេលយប់ លុះណាដល់ពាក់កណ្ដាលអាធ្រាត្រ ទើបខាងប្រុសយល់ព្រមឱ្យខាងស្រីៗទៅផ្ទះរៀងខ្លួន។
ល្បែងកម្សាន្តដែលជាទំនៀមរបស់អ្នកស្រុកប៉ែកខាងទន្លេសាបគឺគេលេងដោយស្មោះត្រង់ ឥតមានប្រកាន់ថាខុសត្រូវអ្វីឡើយ គឺដើម្បីភាពរីករាយ និងជាការកម្សាន្តប៉ុណ្ណោះ។
គួរបញ្ជាក់ដែរថា ល្បែងនេះរាប់ចូលក្នុងការហាត់ប្រាណ ហាត់កម្លាំងឱ្យរាងកាយឡើងសាច់ដុំមានសុខភាពល្អ ប្រហាក់ប្រហែលគ្នានឹងកីឡាហែលទឹកសព្វថ្ងៃ៕
ប្រភព ៖ ក្រុមប្រជុំទំនៀមទម្លាប់ខ្មែរ



















































Account
Security
Favourite Content