ពិធីបុណ្យកាន់បិណ្ឌ គឺជាប្រពៃណីមួយដែលដូនតាខ្មែរបានបង្កើតឡើង ដើម្បីឲ្យកូនចៅធ្វើបុណ្យឧទ្ទិសកុសលដោយផ្ទាល់ ឬធ្វើបាយបិណ្ឌមានលាយនំនែក ចេក ល្ង ផ្កាភ្ញីយកទៅបោះនៅក្នុងវត្តឧទ្ទិសជូនទៅដល់បុព្វការីជនមាន ជីដូនជីតា ញាតិកាប្រាំពីរសន្ដានដែលបានចែកឋានទៅកាន់ទីឋានមិនសមគួរឬគេហៅថាប្រេត។


ពិធីបុណ្យកាន់បិណ្ឌនេះ ប្រជាជនខ្មែរតែងតែប្រារព្ធធ្វើឡើងនៅក្នុងពិធីភ្ជុំបិណ្ឌដែលមានរយៈពេល ១៥ ថ្ងៃ ដោយគិតចាប់ពីថ្ងៃ០១រោច ដល់ថ្ងៃ១៥រោច ខែភទ្របទ ហើយនៅក្នុងនោះដូនតាខ្មែរក៏បានបង្កើតនូវទំនៀមទម្លាប់បោះបាយបិណ្ឌនៅវេលាម៉ោង ៤ ទាបភ្លឺដើម្បីឧទ្ទិសកុសលជូនដល់សាច់សាលោហិតដែលបានស្លាប់ទៅហើយកើតជាប្រេត ដោយត្រូវរស់នៅទទួលផលកម្មដែលខ្លួនបានធ្វើពីជាតិមុន ត្រូវស៊ីអត់ ស៊ីឃ្លាន មិនហានយករបស់សាច់ញាតិគេផ្សេង ព្រោះបើយកនឹងមានរឿងក្ដៅក្រហាយ ឬមានភ្លើងឆេះសព្វកាយា ដូច្នេះហើយទើបពពួកប្រេតទាំងនោះតែងតែរង់ចាំសាច់ញាតិខ្លួនមកធ្វើបុណ្យឧទ្ទិសកុសលឲ្យដោយផ្ទាល់ តែបើមិនឃើញសាច់ញាតិមកឧទ្ទិសឲ្យទេពួកគេនឹងឈរស្រែកយំ និងជេរប្រទេចដាក់ផ្ដាសាដល់កូនចៅខ្លួនជាមិនខាន។

ទាក់ទិននិងរឿងនៃការកាន់បិណ្ឌនេះ នៅក្នុងគម្ពីរធម្មបទ បាននិទានថា «វេលាមួយមានព្រះរាជាមួយអង្គបានរៀបចំកម្មវិធីបុណ្យ ហើយមានមនុស្សចូលរួមរៀបចំកម្មវិធីបុណ្យច្រើនកុះករ ក្នុងអំឡុងនោះដែរ មានស្ត្រីម្នាក់មានកូនតូចមិនបានគោរពវិន័យដោយសារតែកូនយំខ្លាំងពេកទើបយកនំនោះឲ្យកូនហូបមុនព្រះសង្ឃ លុះស្ត្រីនោះបានស្លាប់ទៅក៏បានក្លាយទៅជាប្រេតត្រូវរស់នៅស្រេកឃ្លានចំណីអាហារអស់កាលជាយូរជាច្រើនជំនាន់ព្រះពុទ្ធ។ លុះដល់ព្រះសមណគោតមត្រាស់ដឹងឡើងក្នុងលោកនេះ ពួកប្រេតទាំងនោះក៏បានមកសួររកចំណីអាហារពីព្រះអង្គ។ ក្រោយពីបានស្ដាប់ដឹងថាខ្លួននឹងអាចទទួលចំណីអាហារមកពីញាតិខ្លួនដោយផ្ទាល់ ពួកប្រេតទាំងនោះក៏បានទៅស្រេកយំអឺងកងនៅជុំវិញព្រះបរមរាជវាំងរបស់ព្រះបាទពិម្ពិសារ។ លុះព្រឹកឡើងព្រះបាទពិម្ពិសារក៏បានយករឿងនេះទៅទូលសួរព្រះសម្ពុទ្ធ ទើបបានដឹងថាពួកប្រេតទាំងនោះគឺជាសាច់ញាតិរបស់ខ្លួន។ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់ក៏បានត្រាស់សំដែងឲ្យព្រះបាទពិម្ពិសារធ្វើបុណ្យឧទ្ទិសកុសលទៅឲ្យពួកគេ ប៉ុន្តែព្រះបាទពិម្ពិសារ មិនបានធ្វើបុណ្យដោយផ្ទាល់នោះទេ ទើបពួកប្រេតដែលជាញាតិរបស់ព្រះអង្គមិនទទួលបានចំណីអាហារ។ ពួកគេនៅតែបន្តយំរហូតព្រះបាទពិម្ពិសារ បានទូលសួរទៅព្រះពុទ្ធអង្គម្ដងទៀត ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់សម្ដែងប្រាប់ថាមហារាជត្រូវតែធ្វើបុណ្យឧទ្ទិសកុសលដោយខ្លួនឯងផ្ទាល់ទើបពួតប្រេតដែលជាញាតិរបស់ព្រះអង្គអាចទទួលបាននូវផលទាំងនោះ ហើយបានរសាយទុក្ខផងទាំងពួង»។

យោងទៅតាមគម្ពីរក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា និងជំនឿដែលប្រជាជនខ្មែរមានតាំងពីបុរាណកាលមក ពុទ្ធសាសនិកទាំងអស់តែងតែមានចិត្តជ្រះថ្លាក្នុងការធ្វើបុណ្យឧទ្ទិសកុសលដោយគ្មានស្ទាក់ស្ទើរចិត្ត ។ មួយវិញទៀតទោះបីជារវល់យ៉ាងណាក៏ប្រជាជនខ្មែរតែងតែឆ្លៀតឱកាសនៅក្នុងការធ្វើបុណ្យកាន់បិណ្ឌមិនអាចអាក់ខានបានឡើយ។

គួរបញ្ជាក់បន្ថែមថា«បុណ្យកាន់បិណ្ឌ» ជាពិធីដែលគេត្រូវចាប់ធ្វើឡើងតាំងពីថ្ងៃ ១ រោច ខែភទ្របទ ដើម្បីឧទ្ទិសផលានិសង្សដល់ជនដែលធ្វើមរណកាលទៅកាន់បរលោក ។ ពិធីនោះត្រូវធ្វើអស់កាលកន្លះខែគត់ ។នៅខែភទ្របទ មេឃមានអាកាសអួអាប់ដោយពពកទឹក ចំណែកខាងរនោច ព្រះចន្ទដែលបញ្ចេញរស្មីនៅវេលាយប់ ក៏កាន់តែហោចទៅៗធ្វើឲ្យវេលាយប់កាន់តែងងឹតបន្តិចម្ដងៗ ។ នៅពេលនោះហើយដែលយមរាជ (ស្ដេចមច្ចុរាជ) ដោះលែងពួកសត្វនរកទាំងឡាយក្នុង ១ ឆ្នាំម្ដង ដើម្បីឲ្យឡើងទៅរកបងប្អូន កូនចៅ ដើម្បីនឹងទទួលកុសលផលបុណ្យ ដែលគេធ្វើឧទ្ទិសឲ្យ។ ដោយសត្វនរកជាអ្នកខ្លាចពន្លឺទើបអ្នកស្រុកនិយមធ្វើបុណ្យឲ្យអ្នកទាំងនោះនៅខែងងឹត។ អ្នកខ្លះនិយាយថា តែដល់រដូវហើយ សត្វនរកដែលគេដោះលែងមក ខំដើររកបងប្អូន កូនចៅ គ្រប់ ៧ វត្ត បើមិនឃើញអ្នកណាធ្វើបុណ្យឧទ្ទិសបញ្ជូនឲ្យទេ នោះនឹងកើតក្ដីស្រេកឃ្លាន ហើយនឹងប្រទេចផ្ដាសាដល់ញាតិមិត្តមិនលែងឡើយ។ ការដែលគេធ្វើបុណ្យក្នុងកន្លះខែក្នុងខែភទ្របទនោះ គេហៅថា «កាន់បិណ្ឌ» នេះហើយ៕























































Account
Security
Favourite Content